Η 27η Ιανουαρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια και Εθνική Ημέρα Μνήμης των Εβραίων Θυμάτων του Ολοκαυτώματος, καθώς την ημέρα αυτή, το 1945, απελευθερώθηκε το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς από τα συμμαχικά στρατεύματα. Το Άουσβιτς αποτέλεσε το κατεξοχήν σύμβολο της ναζιστικής θηριωδίας και της γενοκτονίας έξι εκατομμυρίων Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Το σχολείο μας τίμησε και φέτος τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων αυτής της αδιανόητης βαρβαρότητας με ένα δίωρο αφιέρωμα αφιερωμένο στο Ολοκαύτωμα. Στόχος, η διαφύλαξη της ιστορικής μνήμης, η καλλιέργεια του σεβασμού στα ανθρώπινα δικαιώματα και η ευαισθητοποίηση των μαθητών απέναντι σε φαινόμενα ρατσισμού, μίσους και διακρίσεων.
Κατά τη διάρκεια του αφιερώματος, οι μαθητές και οι μαθήτριες ενημερώθηκαν για τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα και την Ευρώπη την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και για την τύχη των Εβραίων και των άλλων θυμάτων του Ολοκαυτώματος, μέσα από ενημερωτικά βίντεο, καθώς και ντοκιμαντέρ, όπου επιζώντες και προσωπικότητες μιλούν για τις συνθήκες που οδήγησαν στο Ολοκαύτωμα και τη σύνδεσή του με τη σύγχρονη πραγματικότητα.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η ανάγνωση αποσπασμάτων από την ομιλία του Elie Wiesel, Αμερικανοεβραίου συγγραφέα και επιζώντα του Ολοκαυτώματος, ο οποίος τονίζει τη σημασία της Μνήμης ως ασπίδα στην επανάληψη παρόμοιων εγκλημάτων, αλλά και τον ρόλο της σιωπής των “άλλων”, και της αδιαφορίας στην τέλεσή τους. «Γιατί αν ξεχάσουμε, είμαστε ένοχοι, είμαστε συνένοχοι. Πρέπει πάντα να παίρνουμε πλευρά. Η ουδετερότητα βοηθά τον καταπιεστή, ποτέ το θύμα. Η σιωπή ενθαρρύνει τον βασανιστή, ποτέ τον βασανισμένο».
Στο τέλος της δράσης, οι μαθητές δημιούργησαν τον δικό τους «Τοίχο Μνήμης», γεμάτο από συναισθήματα, σκέψεις και μηνύματα όπως «Ποτέ ξανά», «Δεν ξεχνώ», “σεβασμός στον άνθρωπο” «Η μνήμη χτίζει το μέλλον», «Ντροπή», «Πόνος», «Αποτροπιασμός»....... Ήταν μια στιγμή σιωπής, αλλά και βαθιάς εσωτερικής φωνής. Μέσα από αυτή τη βιωματική δραστηριότητα έγινε φανερό πως η μνήμη δεν αφορά μόνο το παρελθόν, αλλά αποτελεί ευθύνη για το παρόν και το μέλλον.
Η μελέτη του Ολοκαυτώματος αναδεικνύει τη σημασία της ηθικής στάσης του ατόμου, της ευθύνης απέναντι στην κοινωνία και της ανάγκης για ενεργή υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η απειλή ανάλογης βαρβαρότητας παραμένει επίκαιρη όσο υπάρχουν οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες που τη γεννούν: ρατσισμός, φανατισμός, ρητορική μίσους, περιθωριοποίηση του «διαφορετικού».
Τέτοιες ημέρες μνήμης μας υπενθυμίζουν το πιο ουσιαστικό χρέος όλων μας: να καλλιεργούμε την ειρήνη, να υπερασπιζόμαστε την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, να στεκόμαστε απέναντι στην αδικία, να μη σιωπούμε μπροστά στο κακό. Γιατί η μνήμη δεν είναι απλώς ανάμνηση. Η μνήμη, όπως πολύ σωστά εγραψαν οι μαθητές μας, χτίζει το μέλλον.
